Zelfmoordpreventie vraagt óók om toegankelijke ggz
8 tot en met 14 september is het de Wereld Suïcide Preventie Week. De week waarin we extra aandacht vragen voor zelfmoordpreventie. Nog steeds is dit hard nodig: ieder jaar verliezen we in Nederland meer dan 1.850 mensen per jaar door zelfdoding. Dat zijn vijf mensen per dag; vijf gezinnen die in rouw achterblijven. Erover praten is moeilijk, en juist met woorden kunnen we elkaar helpen. Maar er is meer nodig. Zelfmoordpreventie vraagt óók om een toegankelijke ggz.
Taboe
Zelfdoding is een taboeonderwerp, zelfs bij artsen en zorgverleners, en zorgt helaas voor veel gevoelens van schaamte, spijt en onbegrip. “Zelfs wanneer iemand met een terminale ziekte zijn leven door suïcide beëindigt,” schrijft onderzoeker Derek de Beurs in zijn boek Mythen over Zelfmoord, “blijft dit een taboe.” En juist dat taboe zorgt voor mythevorming. “Veel ideeën die mensen hebben,” stelt De Beurs, “namelijk dat je er vooral niet over moet praten of dat iemand die het echt wil doen toch niet tegen te houden is, kloppen niet – of de kwesties zijn in elk geval veel ingewikkelder dan ze lijken.”
Praten helpt
Onderzoekers als De Beurs en organisaties als Stichting 113 Zelfmoordpreventie pleiten er juist voor dat praten helpt. In veel gevallen leidt het tot minder zelfmoordgedachten. Daarbij zorgt praten ook dat mythes worden doorbroken. Hoe meer we weten, hoe meer we elkaar kunnen helpen. Op de website van Stichting 113 vind je tips over hoe je het gesprek begint. Belangrijk is: luister zonder oordeel, toon begrip, en zoek samen naar hulp.
De ggz hoort in de buurt
Als SP trekken we het onderwerp breder, want wij zien wat jarenlange bezuinigingen in de zorg met onze samenleving doen. Door jarenlange bezuinigingen en marktwerking in de zorg werd de ggz steeds verder uitgehold. Dit zorgt voor onacceptabel lange wachttijden. Mensen die nú hulp nodig hebben krijgen deze niet of veel te laat. Dit kan en mag niet gebeuren.
Daarom gaan wij de wachtlijsten aanpakken door voor voldoende ggz-opnameplekken en ambulante teams te zorgen in elke regio. Bij een crisis komt er altijd professionele opvang, niet gelijk de politie. Ook komt er structurele versterking van personeel en voorzieningen. We maken van ggz-ondersteuning een vast onderdeel van zorg in de buurt. We investeren in de hele eerstelijnszorg en versterken structureel de huisartsenzorg. De mentale gezondheid van mensen, van jongeren tot gepensioneerden, zetten we weer centraal.
Ieder mens telt. We laten niemand in de steek.
Er is hulp. Praat erover.